قراردادهای هوشمند


چرخه عمر قرارداد هوشمند در اکوسیستم بلاک چین

مکان شما: خانه 1 / اخبار و مقالات 2 / تکنولوژی بلاک چین 3 / چرخه عمر قرارداد هوشمند در اکوسیستم بلاک چین.

قرارداد هوشمند در بلاکچین چیست؟

قراردادهای هوشمند اساساً برنامه هایی هستند که بر روی معیارهای خاص و در بستر بلاک چین قابل اجرا باشند. قراردادهای هوشمند معمولاً برای خودکارسازی اجرای یک توافق استفاده می شوند تا طرفین بتوانند بلافاصله و بدون واسطه یا اتلاف وقت از تصمیم خود مطمئن شوند. آنها همچنین می توانند یک جریان کار را به طور خودکار شروع کنند که شرایط خارج از کنترل قطعی رضایت بخش گردد.

خطوط ساده در یک بلاک چین به صورت کد نوشته می شوند تا قراردادهای هوشمند عمل کنند. هنگامی که شرایط از پیش تعیین شده برآورده و تایید شد، فعالیت ها توسط شبکه ای از رایانه ها انجام می شود. اپلیکیشن های مالی غیرمتمرکز مانند صرافی های غیرمتمرکز (Dex)، سرمایه گذاری (Staking)، قرض گرفتن (Borrowing) و قرض دادن (Lending) مثال‌هایی از موارد استفاده قراردادهای هوشمند هستند. آنها در صنایع گوناگون مانند حوزه سلامت، بازی، املاک و مستغلات و غیره قابل استفاده هستند.

قراردادهای هوشمند چه خدمات پایداری برای DeFI ارائه می دهند؟

توزیع لجر (دفتر کل) و رمزارزها دو تکنولوژی هستند که به عنوان پایه ای برای قراردادهای هوشمند تمرکز زدا خدمت ارائه می دهند. ابتدا داده های موجود یعنی تراکنش ها باید به طور ایمن و به شکل لنجر دیجیتال (دفترکل) ذخیره شوند. این بدان معناست که رتبه بندی و محتوای کلیه تراکنش باید حفظ شود. تراکنش های هر فرد به بلوک‌هایی در زنجیره های بلوکی دسته بندی شده و به ترتیب متوالی باقی می مانند.

پول مجازی توسعه یافته و بر روی پلتفرم های دیجیتالی مانند بیت کوین(BTC) به عنوان یک رمز ارز دیجیتال غیر متمرکز غیر قانونی (unregulated) توسط بانک مرکزی اروپا معامله می‌شود. در دهه1995 ابتکاراتی برای ایجاد یک ارز دیجیتال وجود داشت با این حال، این تلاش ها استفاده از یک بانک(custodian of ledger) را برای پیگیری حساب های مالکیت پول ضروری کرد.

امروزه، بلاک چین راه حل فنی برای انتشار این لجر (دفتر کل) یا گزارش تراکنش در سراسر شبکه همتا به همتا و در عین حال حفظ یکپارچگی گزارش تراکنش ارائه می‌کنند. به لطف این پیشرفت، بازارهای غیر قانونی ارزهای دیجیتال اکنون امکان پذیر نیست.

چرخه عمر قراردادهای هوشمند چه مراحلی دارد؟

1- ایجاد قراردادهای هوشمند(Create)

2-انجام قراردادهای هوشمند(Freeze)

3-اجرای قرارداد هوشمند (Execute)

4-نهایی شدن قرارداد هوشمند (Finalize)

چهار مرحله مهم از چرخه عمر قرارداد هوشمند است. این با چرخه عمر توسعه بلاکچین متفاوت است که با تعریف مسئله ای که می خواهید با محصول بلاکچین خود حل کنید شروع می‌شود و با حداقل محصول قابل دوام خاتمه می یابد.

ایجاد

مذاکره تعاملی قرارداد و مرحله پیاده‌سازی مرحله ایجاد را تشکیل می دهد. ابتدا، طرفین باید در مورد محتوا و اهداف کلی قرارداد به توافق برسند. این شبیه به مذاکرات قرارداد سنتی است و می‌تواند به صورت آنلاین یا آفلاین انجام شود. در پلتفرم دفترکل (underlying ledger) همه شرکت‌کنندگان باید که به پول داشته باشند. شناسه آن در بیشتر شرایط مستعار است و برای شناسایی طرفین و انتقال پرداخت ها استفاده می شود.

پس از توافق بر سر اهداف و محتوا، قرارداد باید به کد تبدیل شود. رسا بودن زبان کدگذاری قرارداد هوشمند زیربنایی، کدگذاری قرارداد را محدود می کند. اکثر سیستم های قراراد هوشمند زیرساختی را برای ساخت، نگهداری و آزمایش قراردادهای هوشمند برای تایید رفتار و محتوای اجرایی آنها فراهم می کنند.

همانطور که در زبان‌های برنامه‌نویسی سنتی دیده می‌شود تبدیل الزامات به کد، نیاز به تکرار های متعدد بین ذینفعان و برنامه نویسان دارد.

قراردادهای هوشمند هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارند و چندین تکرار بین فازهای مذاکره و پیاده‌سازی متحمل است. در مرحله انتشار، پس از توافق طرفین در مورد فرم مدون قرارداد در دفتر توزیع شده بارگذاری می شود. در طول این مرحله، گره ها در دفتر کل توزیع شده قرارداد را به عنوان بخشی از یک بلوک تراکنش دریافت می کنند. زمانی که اکثر گره ها بلوک را تایید کردند، قرارداد برای اجرا در دسترس است.

از آنجایی که قراردادهای هوشمند غیرمتمرکز پس از پذیرش بلاکچین قابل اصلاح نیستند، هر گونه تغییر در قرارداد هوشمند مستلزم توسعه قرارداد جدید است. اگرچه، یک قرارداد هوشمند بر روی بلاکچین قرار می گیرد. این واقعیت به تنهایی نباید به عنوان توافق طرف برای ورود به قرارداد تفسیر شود، زیرا هر کسی می تواند یک قرارداد هوشمند را به زنجیره بلوکی ارسال کند که متضمن تعهد برای هر صاحب کیف پول تصادفی است. به‌طور مشابه قراردادهای هوشمند غیر متمرکز می توانند به نفع هر شرکت کننده در بلاکچین باشند، آنها انتخاب می کنند از قبل مزایا را دریافت کنند یا قراردادهای هوشمند خیر.

انجماد

پس از ارائه آن به بلاکچین، قرارداد هوشمند توسط اکثریت گره‌های شرکت تایید میشود. در ازای این خدمات باید بهای به استخراج کنندگان پرداخت، تا اکوسیستم با قراردادهای هوشمند غرق نشود. قرارداد و طرفین آن اکنون برای عموم آزاد است. در مرحله فریز یا انجماد، هرگونه انتقال به آدرس کیف پول قرارداد هوشمند مسدود میشود و گره ها به عنوان هیئت مدیره عمل می کنند و تایید می کنند که پیش شرط های قرارداد برای اجرا برآورده شده‌اند.

گره های شرکت کننده قراردادهایی را می خوانند که در دفتر کل توزیع شده، ذخیره شده اند. بنابراین، یک قرارداد هوشمند چگونه اجرا می‌شود؟ یکپارچگی قرارداد تایید می‌شود و کد توسط موتور استنتاج محیط قرارداد هوشمند اجرا می شود. کارکردهای قرارداد هوشمند زمانی انجام می شود (تعهد به کالا از طریق سکه) اجرای قرارداد هوشمند مجموعه جدیدی از تراکنش ها و وضعیت جدیدی را برای قراردادهای هوشمند ایجاد می‌کند. مجموعه یافته‌ها و اطلاعات وضعیت جدید وارد دفتر کل توزیع شده و با استفاده از مکانیسم اجماع تایید می شود.

نهایی کردن

تراکنش های حاصل و اطلاعات به روز شده در دفتر کل توزیع شده قرار می‌گیرد و پس از انجام قرارداد هوشمند با استفاده از فرایند اجماع تایید می شود.

دارائی های دیجیتالی که قبلا تعهد شده بودند منتقل می‌شوند (قراردادهای هوشمند دارائی ها مسدود نشده اند) و قرارداد برای تأیید همه تراکنش ها تکمیل شود.

مزایا و معایب چرخه عمر قرارداد هوشمند چیست؟

هر مرحله از چرخه عمر قرارداد هوشمند نوید کاهش هزینه ها، افزایش شفافیت و ایجاد اعتماد را می دهد اما موانع، هزینه ها و ناسازگاری های قانونی جدیدی را نیز به همراه داردو

شکل گیری قراردادهای هوشمند غیر متمرکز به دو فاز تقسیم می شود:

فاز بند ماده مذاکره سنتی و فاز اجرای کد کارمزدهای ذخیره شده با استفاده از وکلای کمتر در مقابل هزینه های برنامه نویسان قرار داد هوشمند ارزیابی می شود.

زیرساخت اجرای غیر متمرکز و شرکت‌کنندگان به لطف پیوند امن رمزنگاری بین اجرای قرارداد و نهایی شدن پرداخت، نقش مجریان قرارداد را به عهده می‌گیرند. این فرایند حل تعارض داخلی، شفافیت و انصاف را برای همه طرف‌های درگیر بهبود می بخشد.

از سوی دیگر ماهیت برگشت ناپذیر قراردادهای هوشمند منعقد شده، مشکلات بیشتری را در مورد جبران خسارت ایجاد می کند، زیرا مجموعه تراکش های حاصل، بنا به تعریف، تغییر ناپذیر و غیر قابل برگشت است.

در حالیکه چندین جنبه از قرارداد هوشمند حال حاضر نیازمند دانش فنی تخصصی (مانند برنامه نویسی قرارداد هوشمند) است، پذیرش گسترده قراردادهای هوشمند غیرمتمرکز، با وعده صرفه‌جویی در هزینه‌ها تقویت می‌شود، بدون شک موانع موجود برای ورود را کاهش داد و منجر به توسعه محیط‌های ایجاد، آزمایش و اشتراک گذاری قراردادهای هوشمند کاربر پسند می شود.

آیا قرارداد هوشمند می تواند نابود شود؟

بله، قرارداد هوشمند با استفاده از عملکرد خود تخریبی می تواند نابود شود. قراردادهای هوشمند اتریوم با فراهم کردن عملکرد خود تخریبی به آنها اجازه می دهد یک قرارداد در سیستم بلاکچین از بین برود.

اگرچه که این یک شمشیر دولبه برای توسعه دهندگان است. از یک طرف عملکرد خودتخریبی به توسعه دهندگان این امکان را می دهد که قراردادهای هوشمند اتریوم را حذف کرده و اتر را در مواقع اضطراری مانند اتک (حمله) انتقال دهند. از سویی دیگر، این عملکرد ممکن است به پیچیدگی توسعه اضافه کند و یک کانال حمله برای مهاجمان فراهم کند.

هنگامی که نقص های امنیتی کشف می‌شود یا عملکرد یک قرارداد هوشمند باید ارتقا یابد، توسعه دهندگان قرار داد را از بین می‌برند. آنها پس از رفع خطاها یا ارتقاء نسخه فعلی، نسخه جدیدی از قرارداد را راه اندازی خواهند کرد.

مهاجمان آسیب پذیری ای را به نام reentrancy (ورود مجدد) در قرارداد هوشمند سازمان غیر متمرکز مستقل (خودمختار) (DAO) در سال ۲۰۱۶ کشف کردند و سازمان DAO در نتیجه این آسیب‌پذیری، ۳۱۶ میلیون اتر ( 270 دلار/ اتر در فوریه 2020) از دست داد. گاهی اوقات از این حمله بدنام به عنوان حمله DAO یاد می شود. هک DAO چندین روز به طول انجامید و سازمان از اینکه قرارداد آنها در آن زمان به خطر افتاده بود بی خبر بود. به دلیل ویژگی تغییرناپذیری قراردادهای هوشمند، آنها قادر به توقف حمله یا حرکت اتر نبودند، اگر قرارداد دارای عملکرد خودتخریبی باشد، سازمان DAO می تواند به سرعت تمام اتر را منتقل کند و از آسیب مالی جلوگیری کند.

آیا میتوان قرارداد های هوشمند را در بلاک چین تغییر داد؟

قرارداد های هوشمند

ارز های دیجیتال دارایی هایی هستند که با هدف حذف واسطه های مالی از میان کاربر و پول پا به عرصه اقتصاد گذاشتند. برای این که کاربران بتوانند بدون دخالت هیچ شخص ثالثی تمامی فعالیت های مالی خود را به انجام برسانند ملزم به ایجاد یک بستر مطمئن برای سپرده گذاری و انجام فعالیت های خود شدند.

قرارداد های هوشمند دقیقا همان پلتفرمی است که ارز های دیجیتال را کاربرد پذیر کرد. قرارداد های هوشمند تمامی عملیات مالی را در فرمت کارکتر هایی هوشمند به انجام میرساند. که به طور کامل واسطه را حذف و فعالیت مالی را به صورت سالم ممکن می سازد.

حال سوال اینجا ایت که آیا قرارداد های هوشمند ایمن هستند؟ امکان تغییر در این گروه از قرارداد ها وجود دارد؟ آیا میتوان در آنها دستکاری کرد؟

در این مقاله از سایت جامع فیبودکس به بررسی این مطلب خواهیم پرداخت. با ما همراه باشید تا در ادامه به نتایج مورد نظر دست پیدا کنیم. اگر با قرارداد های هوشمند آشنا نیستید و نیاز به کسب اطلاعات بیشتر در این خصوص دارید. به مقاله آن از سایت جامع فیبودکس سر برنید.

قرارداد های هوشمند ماهیتا رشته کد های برنامه نویسی شده اند که بر اساس الگوریتم ویژه تعریف شده اند. تا بتوانند در وضعیت هوشمند دستورات را اجرا کنند. اجرای کد ها و دستور ها در حالت خودکار عاملی است که کاربر را از واسطه بی نیاز میکند. و امکان برقراری ارتباط به جهت تایید نهایی خرید و فروش را فراهم میسازد.

حال برای این که کاربران بتوانند به این رشته کد های برنامه نویسی اعتماد کنند. این قرارداد ها در بستر زنجیره ای بلاک چبن اجرا میشوند. و ساختار بلاک چین این گونه ایجاب میکند که هر رشته از کد های برنامه نویسی که وارد بلاک چین میشود به صورت زنجیره وار به هم متصل خواهند شد و غیر قابل تغییر هستند.

سوال اینجا است که اگر در قرارداد های هوشمند اشکالی پدید آید تکلیف تغییرات برای ارائه آپدیت جدید چه میشود؟

زمانی که یک دارایی بر اساس قرارداد های هوشمند پایه ریزی میشود. در اصل بر مبنای کد های برنامه نویسی بنا شده است. تبلور باگ و مشکلات این چنینی در ساختار های کامپیوتری بدیهی است.

با این حسای توسعه دهندگان اگر بخواهند به حل این مشکلات پاسخ دهند به مشکل بر میخورند. چرا که کد های درج شده به هیچ عنوان قابل تغییر نیست. که خود بستری مناسب برای ماهیگیری متقلبان از آب گل آلود است.

نحوه تغییرات در قرارداد های هوشمند

تا این جا در خصوص تغییر ناپذیری قرارداد های هوشمند صحبت کردیم. اما هر پلتفرم در روند کاری خود بدون تغییر باقی نمی ماند. و تنها مشاهده باگ در سیستم توسعه دهندگان را مجبور به تغییر نمیکند. گاهی ارائه نسخه جدید میتواند کاربرد پذیری پلتفرم را افزایش دهد.

در این صورت توسعه دهندگان میبایست برای ایجاد تغییرات در اسمارت کانترکت، آن ار به طور کامل تغییر و یا به بیان قراردادهای هوشمند دیگر نسخه جدید را از اول تعریف کنند.

که با این تفاسیر کاربرانی که از شبکه استفاده میکنند می بایست به طور کامل به بستر جدید منتقل شوند. که این موضوع نیز خود میتواند. تا حد زیادی به همکاری کاربران شبکه و حمایت آنها وابسته باشد. و به نوعی پروسه زمان بر و دشواری است. اما با این حساب تعداد زیادی از پلتفرم ها بوده اند که قرار داد هوشمند خود ار تغییر دادند. یکی از آنها بیت تورنت است. که با تغییر در قرارداد هوشمند خود ویژگی های جدیدی را به پلتفرم خود افزود.

در نهایت:

به طور خلاصه میتوان این موضوع را این گونه جمع بندی کرد که قرارداد های هوشمند از زمانی که در قالب بلاک چین ارائه میشود به هیچ عنوان قابل تغییر نیست. و تمام توسعه دهندگانی که به دنبال ارائه نسخه های جدید یا برطرف کردن مشکلات پلتفرم هستند به دنبال ارائه نسخه جدید و در پی آن ارائه یک انتقال است.

قرارداد هوشمند چیست و چگونه کار میکند؟

قرارداد هوشمند یا smart contract پروتکلی است که از آن برای تنظیم قراردادهای مشارکتی، بدون واسطه و خودکار استفاده می‌شود. برای درک بهتر قراردادهای هوشمند مثالی ساده میزنیم، قراردادهای هوشمند مانند دستگاه‌های فروش خودکار هستند. وقتی می‌خواهید از این دستگاه‌ها یک لیوان قهوه بخرید، ابتدا پول را وارد دستگاه می‌کنید. بعد دستگاه به صورت خودکار پول شما را شناسایی می‌کند و قهوه را تحویل می‌دهد.

حالا همین مثال را با قرارداد هوشمند تعریف میکنیم، شما میخواهید قهوه بخورید جلوی دستگاه می ایستید دستگاه شما را شناسایی میکند و پس از بررسی سوابق خریدهای قبلی و ذایقه و همچنین سوابق پزشکی شما از بلاکچین، یک لیوان قهوه تلخ بدون شکر و کمی رقیق همراه با کمی شیر تحویل تان میدهد ضمنا پول را از کیف پولتان دقیقا و بدون امکان کلاهبرداری یا کم و زیاد، از کیف پولتان برداشت میکند و بابت برگرداندن لیوان به سطل آشغال، مبلغی را به کیف پول تان برمیگرداند. در این فرآیند، قرارداد‌ هوشمند تقریبا مانند دستگاه‌های فروش خودکار، کار می‌کند و بدون نیاز به افراد یا سازمان‌های واسطه، فرآیند پرداخت یا اجرای یک قرارداد را پردازش میکند و در صورت درست بودن روند و اطلاعات مشخص شده، فعالیت را انجام می‌دهد. در واقع تنها کاری که این برنامه انجام می‌دهد، اجرای خودکار دستورات برنامه ریزی شده بر اساس صحت سنجی روند کار است در ضمن اجرای هر قرارداد نیاز به کارمزد تراکنش‌های (فیFee) دارد که بستگی به میزان قدرت محاسباتی مورد نیاز برای پردازش آن تراکنش تعیین می‌شود.

قراردادهای هوشمند شبکه ارز دیجیتال اتریوم بر مبنای زبان‌های برنامه‌نویسی پیشرفته ای با سطح پایین (پیچیده) مانند «سولیدیتی» (Solidity) و C و جاوا اسکریپت (Java Script) نوشته و توسط ماشین مجازی اتریوم (EVM) کامپایل شده و برای اجرا در بلاکچین اتریوم مستقر می‌شوند.

dapps-ethereum

قراردادهای هوشمند چگونه کار می‌کنند؟

یک قرارداد استاندارد قواعد یک توافق و رابطه را توسط قانون اجرا میکند، ولی یک قرارداد هوشمند یک رابطه را با کدهای رمزنگاری شده پردازش، نظارت و اجرا میکند. در سال ۱۹۹۳، ایده اصلی توسعه قراردادهای هوشمند توسط دانشمند علوم کامپیوتر و رمزنگاری، به نام نیک سابو (Nick Szabo) مطرح شد. در مثال معروف ارائه شده توسط او که طی آن یک قرارداد هوشمند با یک دستگاه فروش خودکار (Vending Machine) مقایسه شده، او به تشریح ساز و کار قرارداد هوشمند و این موضوع پرداخته است که کاربران چگونه می‌توانند داده‌ها یا مقادیر را به عنوان ورودی بدهند و اقلام محدودی را از آن دریافت کنند. در دنیای واقعی و در دستگاه فروش خودکار، این اقلام، ساندویچ فوری یا نوشیدنی هستند.

یک مثال ساده: کاربران اتریوم می‌توانند ۱۰ اتر را به دوست خود در یک تاریخ مشخص با استفاده از یک قرارداد هوشمند ارسال کنند. در این شرایط، کاربر یک قرارداد می‌سازد و داده‌ها را در آن قرار می‌دهد تا قرارداد متناسب با نیاز، اجرایی شود. شبکه بلاکچین اتریوم بستری است که برای ساخت و اجرای قراردادهای هوشمند ساخته شده، اما این ابزار برای استفاده موارد محدود نیست و قابل توسعه است در این بلوک‌های سازنده میتوانند «برنامه‌های کاربردی غیرمتمرکز» تشکیل دهند و حتی، شرکت‌های غیرمتمرکز ناشناس یا همان دائو نیز به کمک این قراردادهای هوشمند قابل شکل‌گیری هستند.

evm ethereum

شایان توجه است که بیت‌کوین اولین رمزارزی ست که از قراردادهای هوشمند پایه‌ای، در مفهومی استفاده کرد که ارزش یک رمز را، از یک فرد به فردی دیگر انتقال داد. شبکه گره‌ها تنها در صورتی تراکنش‌ها را اعتبارسنجی می‌کنند که شرایط خاصی به وقوع بپیوندد. اما قرارداد هوشمند بیت‌کوین فقط محدود به بحث رمزارز بیت‌کوین است. در مقابل، اتریوم وارد میدان شد که یک زبان اسکریپت‌نویسی است و به توسعه‌دهندگان امکان نوشتن برنامه‌های خودشان را می‌دهد توسعه‌دهندگان میتوانند قراردادهای هوشمند خودشان یا عامل‌های هوشمند را بنویسند. این زبان، تورینگ کامل است و این بدان معنا است که از انتقال رمز ارز و همچنین طیف گسترده‌تری از دستورات محاسباتی و شرطی و . پشتیبانی می‌کند. قراردادهای هوشمند می‌توانند:

  • 🔵 به عنوان یک حساب کاربری چند امضایی عمل کنند، بنابراین سرمایه‌ها تنها زمانی خرج می‌شود که تمام یا بخش مشخصی از افراد با آن موافقت کنند.
  • 🔵 توافقات بین کاربرها انجام می‌شود. مثلا، یک نفر از فرد دیگری بیمه خریداری می‌کند.
  • 🔵 ابزاری را برای دیگر قراردادها فراهم می‌کند (مشابه با چگونگی کار کردن یک کتابخانه نرم‌افزاری).
  • 🔵 اطلاعاتی را پیرامون یک برنامه کاربردی مانند اطلاعات ثبت دامنه یا رکوردهای عضویت، فراهم می‌کند.
  • 🔵 راه اندازی سازمان خودگردان غیرمتمرکز

یک قرارداد ممکن است از داده‌های خارجی برای پردازش درستی تحقق شرط کمک بگیرد و قرارداد دیگر می‌تواند شرط را بر اساس اطلاعاتی که از قرارداد اول قراردادهای هوشمند آمده است، حل و اجرایی کند.

ویژگی ها و مزایای یک برنامه قرارداد هوشمند (DApp یا Decentralized App)

  • 🔵 1. متن باز بودن : وقتی برنامه متن باز باشد یعنی همه افراد می‌توانند کدهای برنامه نویسی را ببینند.
  • 🔵 2. نامتمرکز بودن : نحوه کارکرد اپ (اپلیکیشن) بر روی بلاکچین نمایان می‌شود.
  • 🔵 3. پروتکل : شخص سازنده برنامه، برای آنکه بتوانند قوانینی که خودش می‌خواهد حتماً رعایت شود آنها را در قالب پروتکل در هنگام برنامه نویسی لحاظ می‌کند و تمامی افراد استفاده کننده از برنامه مجبورند از این پروتکل ها پیروی کنند.
  • 🔵 4. امکان پرداخت مبلغ ها با ارز دیجیتال
  • 🔵 5. حفظ حریم خصوصی
  • 🔵 6. استفاده مستقیم این برنامه ها برای کنترل اینترنت اشیا، ذخیره یا انتقال اطلاعات، بازی، محاسبات، ارتباطات و .
  • 🔵 7. اپلیکیشن های امروزی همه از یک سرور متمرکز قراردادهای هوشمند استفاده می کنند که به راحتی می‌توانند از اطلاعات ما سوء استفاده کنند و آنها را بفروشند یا هک بشود. مثل فیس‌بوک که چندین سال پیش، با فروش اطلاعات کاربران سر و صدای زیادی به پا کرد. در بلاکچین حریم اشخاص محفوظ و نشر اطلاعات آنها، دقیقا براساس قرارداد توافقات قبلی صورت میگیرد.
  • 🔵8. با استفاده از اپلیکیشن های غیر متمرکز اطلاعات کاربران غیر قابل انتشار و غیر قابل هک می‌شوند. این نوع اَپ ها را می‌توان بر روی شبکه بلاکچین‌هایی مانند Ethereum، EOS، NEO، TRON و غیره، بارگذاری کرد.

قدرت انبوه سازی قراردادهای هوشمند

اتریوم به جای ارائه مجموعه‌ای از عملیات‌های محدود، به توسعه دهندگان اجازه می‌دهد تا نرم افزارهای خودکار را روی بلاک چین خود اجرا کنند. بلاک چین اتریوم برای همه کسانی که بتوانند برنامه غیرمتمرکزی ارائه دهند، قابل استفاده است.

با بررسی مورد آخر بیان شده در فهرست امکانات بالا، می‌توان فهمید که قراردادهای هوشمند نیاز به کمک سایر قراردادهای هوشمند دارند. هنگامی که کسی روی یک موضوع خاصی شرط‌بندی می‌کند، یک مجموعه از قراردادها می‌توانند این شرط را بسته به اطلاعاتی تنظیم کنند که از شرایط می‌گیرند.

پلتفرم اتریوم، توسعه دهندگان را قادر می‌سازد تا برنامه‌های کاربردی غیر متمرکز را ایجاد و راه اندازی کنند. یک برنامه غیر متمرکز یا به اختصار «Dapp» می‌تواند بدون نیاز به واسطه‌ها و با استفاده از توزیع جمعی یک عمل مخصوص را انجام دهد. برای مثال بیت کوین یک Dapp است که کاربران می‌توانند توسط آن دارایی‌های دیجیتالی به اسم بیت کوین را به صورت همتا به همتا منتقل کنند.

به طور خلاصه، کارکرد دائو نیز مشابه است. آن‌ها بر قراردادهای هوشمند یا قوانین از پیش برنامه‌نویسی شده‌ای تکیه دارند که در سیستم به وقوع می‌پیوندد. این قراردادهای هوشمند، برای انجام طیف وسیعی از وظایف مانند دلار کردن سرمایه‌ها پس از تاریخ مشخص یا زمانی که جمعیت مشخصی از رای‌دهندگان موافق بودند، قابل برنامه‌نویسی هستند.

dao

دستورهای خودکار قرارداد‌های هوشمند، چگونه انجام می‌شوند؟

در ابتدا، دارایی‌ها و شرایط قرارداد کدگذاری می‌شوند و در بلاک چین قرار می‌گیرند. این قرارداد بین نودهای پلتفرم توزیع و چندین بار کپی شده است. بعد از اینکه پردازش انجام شد، قرارداد مطابق قراردادهای هوشمند با شرایط مشخص شده اجرا می‌شود. از زمان هوشمند سازی فرایند‌ها زمان زیادی می‌گذرد با این وجود، بزرگ‌ترین تفاوت فرایند قراردادهای هوشمند با فرایندهای معمولی در اینترنت، غیرمتمرکز بودن و غیرقابل بازگشت بودن آنهاست. مثلا تراکنش‌های بانکی به صورت هوشمند انجام می‌گیرند اما بانک مرکزی می‌تواند از انجام یک تراکنش جلوگیری و یا آن را تصحیح کند. در قراردادهای هوشمند، شخص یا نهادی قادر به کنترل یک قرارداد نیست و وقتی مفاد یک قرارداد صحیح باشد، این قرارداد به صورت کاملا خودکار اجرا می‌شود.

چنانکه گفته شد، اتریوم کد قراردادهای هوشمند را زمانی اجرا می‌کند که یک کاربر یا قرارداد دیگر، پیام‌های خود را با کارمزد تراکنش‌های کافی ارسال می‌کند. سپس، ماشین مجازی اتریوم قراردادهای هوشمند را به صورت «بایت‌کد» یا یک مجموعه از صفر و یک‌ها اجرا می‌کند. این بایت‌کدها قابل خواندن و تفسیر توسط شبکه هستند.

معایب قراردادهای هوشمند

قراردادهای هوشمند می‌توانند عملکردها را پردازش و کارکردها را اثبات کنند مانند بسیاری از ایده‌های موجود در صنعت اتریوم، یکی از مباحثی که سردرگمی ایجاد کرده، مبحث مفهوم درونی قراردادهای هوشمند است و به نوعی، ناسازگاری ظریفی میان عنوان و آنچه در عمل به وقوع می‌پیوندد وجود دارد.

تا به حال هر چه از قراردادهای هوشمند گفتیم در واقع مزایا و نقاط قوت این پروتکل بوده است حال کمی هم به معایبش بپردازیم، پژوهشی که توسط مایکروسافت انجام شده حاکی از آن است که نوشتن قراردادهای هوشمند بدون نقص در بلاکچین، در عمل کاری بسیار دشوار است. در این پژوهش از هک دائو برای ردیابی مشکلات بهره برده شده است در هک دائو ابزارهای خاصی برای کاوش و اعتبارسنجی قراردادها طراحی و به کار گرفته شده همچنین، تحلیل کلان مقیاس، از آسیب‌پذیری‌های زیاد این قراردادهای هوشمند پرده‌برداری می‌کند. این گزارش تایید میکند که میتوان، برابری یک برنامه Solidity و کدهای EVM را سنجید و ارزیابی کرد. در همین راستا، یکی از مشکلات مرتبط با استفاده از قراردادهای هوشمند روی بلاکچین، باگ‌ها هستند که شامل حفره‌های امنیتی می‌شوند و گاه مثل یک گاو پیشانی سفید، برای همه مشهودند ولی امکان اصلاح سریع آن‌ها وجود ندارد.

یک مثال از این مورد، حمله انجام شده در ۲۸ خرداد ۱۳۹۵ (۱۷ ژوئن سال ۲۰۱۶) روی دائو است که امکان توقف سریع یا معکوس کردن آن وجود نداشت. مشاهده‌کنندگان می‌دیدند که مهاجمان به آهستگی در حال تخلیه وجوه هستند، اما نمی‌توانستند کاری را برای توقف این موضوع انجام دهند. (به بیان فنی، هکر از قوانینی پیروی می‌کرد که مستقر شده بودند.) توسعه‌دهندگان ارشد اتریوم تاریخچه تراکنش‌ها را معکوس کردند تا سرمایه‌ها را به مالکان آن‌ها بازگردانند. بهترین راهکار برای مدیریت موقعیت‌های مشابه، هنوز در میان توسعه‌دهندگان پلتفرم اتریوم و مدافعان دائو محل بحث است.

ended of main text

تکنولوژی بعدی و برتر از اسمارت کانترکت چیست ؟

🔸 ‏Fat Contract نوعی برنامه غیرمتمرکز است که بسیار پیشرفته‌تر، سریع‌تر، امن‌تر و قوی‌تر از قراردادهای هوشمند یا Smart Contract بوده و برخلاف Smart Contract، به تمامی سرویس‌های خارج از بلاکچین نیز دسترسی دارد.

در شبکه هاي اجتماعي همراه ما باشيد :

شامل آموزش، اخبار فاندامنتال ، تحلیل های روز ارزهای ديجيتال

قراردادهای هوشمند در ارز دیجیتال چیست و نقش ارز دیجیتال در صنعت خودرو و بانک ها

ما چندین بار به عبارت قراردادهای هوشمند اشاره کردیم و زمان آن فرا رسیده که به شما بگوییم قرارداد هوشمند چیست یا چه میتواند باشد. قرارداد هوشمند آن قدر که ممکن است پیچیده به نظر برسد، پیچیده نیست. این قرارداد، توافق بین دو فرد است که توسط واسطه دیده و کنترل نمی شود و فقط سیستم در آن دخیل است. یعنی اگر یک گروه قرارداد را نقض کند، بلاک چین به صورت خودکار، توافقها را (که قبلا مورد توافق قرار گرفته اند) اجرا کرده یا تعهدات دیگری را اعمال می کند که به قرارداد اضافه شده اند. قرارداد هوشمند می تواند همانند زیر باشد:

قراردادهای هوشمند در ارز دیجیتال چیست

– دو طرف (ناشناس) روی قرارداد لیزینگ یک آپارتمان توافق می کنند. هر کسی در بلاک چین می تواند قرارداد را ببیند (در این قرارداد، گروهها با آدرس های عمومی و نه با اسم، مورد استفاده هستند). – در اولین روز هر ماه، موعد پرداخت فرا می رسد؛ بنابراین، قرارداد یک تراکنش را از مستأجربه صاحب خانه اجرا می کند. – قانون گذارها می توانند بدون دخالت در حریم خصوصی هر دو طرف بررسی کنند که آیا قرارداد قانونی است یا خیر. چه می شود اگر؟ – اگر مستأجر اجاره را پرداخت نکند، آپارتمان به صورت خودکار قابل قفل شدن است. – اگر صاحب خانه قول های دروغین بدهد و یا آپارتمان قابل دسترسی نباشد، بلاک چین به صورت خودکار ارز را برمی گرداند.

انعقاد قرارداد هوشمند طرفین را به شکلی یکسان پشتیبانی می کند؛ بنابراین هیچ طرفی بابت داشتن وکیل یا چیزهای دیگر، برتری نسبت به دیگری ندارد. ویتالیک برترین ، مخترع اتریوم، این موضوع را به صورت زیر توضیح داده است:

قراردادهای هوشمند در ارز دیجیتال چیست

در روش قرارداد هوشمند، یک دارایی یا ارز به برنامه ای انتقال داده می شود و برنامه این کد را اجرا می کند و در بعضی نقاط، به صورت خودکاریک شرط را اعتبارسنجی می نماید و به صورت خودکار تعیین می کند که آیا سرمایه باید به فردی دیگر منتقل، به فردی دیگر برگردانده یا باید فورا به کسی که آن را فرستاده برگردانده شود و یا ترکیبی از این موارد. در همین حال همچنین دفتر کل غیرمتمرکز اسناد را ذخیره و تکثیر می کند که باعث می شود آن سند، امنیت و تغییرناپذیری مخصوصی داشته باشد.»

صنعت خودرو

یکی از بزرگترین صنایع که قراردادهای هوشمند در آن استفاده می شود صنعت خودرو است. تعجب برانگیز نیست که تقریبا تمام سازنده های بزرگ خودرو مانند وی دبلیو (IOTA)، بی ام دبلیو (VeChain)، دایملر (۶۰) و غیره از پیش با رمزارزها کار می کنند. در سال ۲۰۱۷، خودروسازها در سطح جهان بیش از ۸۰ میلیون خودرو (فقط خودروهای جدید) فروختند، در حالی که به طور متوسط تقریبا در هر یک ثانیه یک خودرو اجاره می شود به عبارت روشن تر می توان گفت که در سال ۲۰۱۷ حدود ۴۰ میلیون خودرو اجاره شده است).

نقش ارز دیجیتال در صنعت خودرو

این بخش از صنعت خودرو این قابلیت را دارد تا تمام قراردادهای اجاره ی خود را از طریق بلاک چینی مانند اتریوم انجام دهد که منتج به کنترل بیشتری روی پرداخت ها شده و در عین حال مشاغلی که دیگر نیازی به آنها نیست، کنار گذاشته شوند. ولی این تنها بخش کوچکی از چیزی است که می تواند عملی شود. فولکس واگن یکی از شرکای آیوتا است و هدف این دو شرکت با هم این است که تغییری اساسی در پرداختهای مربوط به خودرو ایجاد کنند. هدف نهایی، داشتن خودرویی خودکار است که بتواند پرداخت های اندک مانند هزینه ی پارکینگ، عوارض یا بلیت را بدون نیاز به هیچ کاری به صورت خودکار انجام دهد.

اگر در پارکینگی پارک می کنید، خودرو ارز مربوط به میزان دقیق زمانی که آنجا پارک کرده اید را پرداخت کند (نه کمتر و نه بیشتر). اگر وارد ایستگاه پرداخت عوارض جاده می شوید، خودرو بتواند به صورت دقیق و براساس طول مسافت و مدت زمانی که در آن جاده بودید، مبلغ را پرداخت کند. این ایده قابل اجرا است چراکه رمزارزهایی مانند آیوتا هزینه ی تراکنش ندارند؛ بنابراین، تراکنش های کوچک قابل انجام هستند). |

به عنوان مثال استارت آپی با نام کارورتیکال سعی دارد تا تغییری اساسی در بازار خودروهای دست دوم ایجاد کند. ایده این استارت آپ این قراردادهای هوشمند است که هر خودرو روی بلاک چین ذخیره شود و بلاک چین نسبت به شرایط موتور، کیلومتر طی شده، تصادفات خودرو و… دائما به روز شود تا مانع دستکاری های مجرمانه روی خودروهای دست دوم شود. این فناوری می تواند تأثیر بسیار زیادی روی کل صنعت بگذارد؛ چون در آینده احتمال تطبیق پذیری برای خودروهای جدید وجود دارد.

بانکها

بله، بانک ها نیز می توانند از رمزارزها استفاده و با آن کار کنند. افراد زیادی تصور می کنند اگر رمزارزها موفقیت آمیز باشند، بانکها «جمع می شوند و انقلابی در توزیع ارز ایجاد خواهد شد. در واقع ممکن است این اتفاق بیفتد ولی اگر بخواهیم صادق باشیم، شک برانگیز است که بانکها برچیده شوند (به چندین دلیل که در این فصل مورد بحث قرار نمی گیرند). چیزی که قصد داریم روی آن تمرکز کنیم این است که بانک ها و سایر مؤسسات مالی چگونه می توانند از رمزارزها و تکنولوژی نهفته در آن سود ببرند.

سکه های مربوط به سیستم بانکی کاملا معروف هستند: ممکن است درباره ی ریپل شنیده باشید چرا که این سکه به شدت دوقطبی است. علاوه بر ریپل، چندین رمزارز دیگر مانند «استلار الومنز» با قابلیت های مشابه برای بانکداری در بازار وجود دارند. هزینه فرصتها، معنادارترین مزیت های آنها به حساب می آید. ممکن است تا چهار روز کاری طول بکشد تا یک تراکنش بین المللی انجام شود و هزینه ی این تراکنش چیزی حوالی ۲ تا ۵ درصد هزینه های اضافی است. بانکها باید برای انتقال های درون بانکی مانند تراکنش های بین المللی، حسابهای نوسترو و وسترو داشته باشند.

قش ارز دیجیتال در صنعت خودرو و بانک ها

به طور مختصر، یک حساب نوسترو، حساب با بانک A در بانک B است. یک حساب وسترو مورد مشابهی از دید بانک B است. برای انجام یک تراکنش بین المللی ارزهای مختلف)، لازم است بانک ها روی حساب نوستروی خود درخواست تراکنش بدهند. این کار به دلیل نرخ تورم و نرخ مبادله، با خطر زیادی همراه است. علاوه بر این، میلیاردها و تریلیون ها دلار در دسترس نبوده و صرفا در آن حساب ها ذخیره شده اند).

ریپل این مشکلات را به طور کلی حل نکرده است ولی می تواند هزینه ها را به شدت کاهش دهد. با استفاده از شبکه ی ریپل، بانکهانه تنها می توانند تراکنش ها را بسیار سریع تر انجام دهند، بلکه هزینه ی بسیار اندکی را صرف خواهند کرد. مزیت دیگر، کاهش کارکنانی است که برای انجام تراکنش ها مورد نیاز است.| نکته این است که ریپل، براساس تقاضا، جریان نقدینگی را برای حسابهای مختلف فراهم می کند. این سیستم «ایکس رپید» نامیده می شود که از سکه ی ریپل به عنوان ارزاصلی استفاده می کند.

چارت ایران : سیستم دیگری که توسط Ripple Labs فراهم شده است، «ایکس کارنت» نام دارد که از قبل توسط Santander ، UBS ، American Express و بسیاری دیگر آزمایش شده است ایکس کارنت اپلیکیشنی است که امکان تراکنش های سر به سر را در عرض چند ثانیه فراهم می کند. ریپل تخمین می زند که آنها می توانند تا ۳۳ درصد در هزینه ها صرفه جویی کنند؛ ایکس رپید جریان نقدینگی را برای بانکها فراهم می کند تا مجبور نباشند حساب های نوسترو و وسترو داشته باشند؛ xVia آخرین قطعهی پازل است که رابط میان ایکس کارنت و ایکس رپید است).

قراردادهای هوشمند در ارز دیجیتال چیست و نقش ارز دیجیتال در صنعت خودرو و بانک ها

اینکه بانکها بخواهند تنها از ایکس کارنت استفاده کنند یا از کل سیستم، به خودشان بستگی دارد. محتمل ترین سناریو این است که بانکها قصد داشته باشند از شبکه ی ریپل ایکس کارنت) استفاده کنند و ارز دیجیتال خود را برای جریانی نقدینگی ایجاد نمایند. سیستم قدیمی بانکداری قابل تغییر اساسی و نه قابل جایگزینی است. به جای جنگ با یکدیگر، بهترین راه، همکاری با هم است. در این صنعت، پتانسیل رمزارزها بیشمار است ولی نه به عنوان سرمایه گذاری بانک ها و تجارت های زیادی به دلیل اینکه بسیار ضعیف هستند، از رمزارزها اجتناب می کنند. بنابراین بانک ها و عرضه کننده های کارت اعتباری، استفاده از شبکه ای با ارز خودشان را (دلار آمریکا، یورو و غیره) ترجیح میدهند.

با توجه به اینکه ریپل سرمایه گذاری است (!)، افراد زیادی ارز را بدون آگاهی از معایب آن خریداری می کنند. همان طور که در بخش آموزش سرمایه گذاری خواهیم دید، باید بدانیم چه تعداد سکه توزیع شده است و چه تعداد سکه توسط بنیان گذاران نگه داری می شود. در مورد ریپل، بنیان گذار حدود ۳۰ درصد کل را در اختیار دارد و بنابراین قادر است خودش ارزش آن را دستکاری کند. به علاوه، ریپل محدود نشده است و در این حالت بانک هایی وجود خواهند داشت که با ریپل کار می کنند. آنها احتمالا از سکه استفاده نخواهند کرد؛ بلکه فقط با شبکه کار می کنند).

عمر چرخه قراردادهای هوشمند در اکوسیستم بلاکچین چقدر است ؟

عمر چرخه قراردادهای هوشمند در اکوسیستم بلاک چین چقدر است؟

قراردادهای هوشمند معمولاً برای خودکارسازی اجرای یک توافق استفاده می‌شوند تا همه طرف‌ها بتوانند بلافاصله و بدون واسطه یا اتلاف وقت از تصمیم خود مطمئن شوند . آنها همچنین می توانند یک گردش کار را به طور خودکار انجام دهند . آن گردش کار از زمانی شروع می شود که شرایط خاصی برآورده شود .

عناوین ساده مانند اگر/وقتی… آنگاه… در یک بلاکچین به صورت کد نوشته می‌شوند تا قراردادهای هوشمند عمل کنند . هنگامی که شرایط از پیش تعیین شده برآورده و تأیید شد ، فعالیت ها توسط شبکه ای از رایانه ها آغاز به کار می کنند .

این فعالیت ها می تواند شامل انتقال پرداخت ها به طرف های مربوطه ، ارسال هشدار ، ثبت نام وسیله نقلیه یا صدور بلیط باشد . هنگامی که تراکنش کامل شد ، بلاکچین به روز می شود . این بدان معناست که تراکنش قابل تغییر نیست و نتایج فقط برای کسانی قابل مشاهده خواهد بود که به آنها اجازه دسترسی داده شده است .

اتریوم ( ETH ) پرکاربردترین بلاکچین قرارداد هوشمند برای اجرای قراردادهای خودکار است . قراردادهای هوشمند روی اتریوم اغلب به زبان Solidity ، که یک زبان برنامه نویسی کامل تورینگ ، نوشته می شوند . سپس در بایت کدهای سطح پایینی که ماشین مجازی اتریوم ممکن است اجرا کند کامپایل می شود .

Polkadot یکی دیگر از اکوسیستم های قرارداد هوشمند است که توسط Gavin Wood به عنوان یکی از بنیانگذاران Ethereum ایجاد شده است . وی پس از درک اینکه ETH هنوز تا رسیدن به پتانسیل خود به عنوان یک سیستم ایمن و مقیاس پذیر فاصله دارد ، تصمیم گرفت شبکه بلاکچین خود را راه اندازی کند .

کاربردهای مالی مانند تجارت ، سرمایه گذاری ، وام دادن و استقراض نمونه هایی از موارد استفاده از قراردادهای هوشمند هستند . آنها را می توان در صنایع مختلفی از جمله مراقبت های بهداشتی ، بازی و املاک و همچنین برای ساخت کل ساختارهای شرکت مورد استفاده قرار داد .

چه چیزی به عنوان خط پایه برای قراردادهای هوشمند DeFi عمل می کند؟

چه چیزی به عنوان خط پایه برای قراردادهای هوشمند DeFi عمل می کند؟

دفتر کل توزیع شده و ارزهای دیجیتال دو فناوری هستند که به عنوان پایه ای برای قراردادهای هوشمند غیرمتمرکز عمل می کنند.

اول ، داده های موجود ، یعنی تراکنش ها باید به طور ایمن ذخیره شوند تا یک دفتر کل دیجیتال تشکیل شود . این بدان معنی است که رتبه بندی و محتوای کلی معاملات باید حفظ شود . تراکنش‌های فردی در بلاک‌چین‌ها در بلوک‌هایی دسته‌بندی می‌شوند که سپس به ترتیب متوالی باقی می‌مانند .

پول مجازی توسعه یافته و معامله شده در پلتفرم های دیجیتال ، مانند بیت کوین ( BTC ) ، توسط بانک مرکزی اروپا به عنوان یک “ارز دیجیتال غیرقانونی، غیرمتمرکز و دیجیتال” شناخته می شود. در دهه ۱۹۹۰، ابتکاراتی برای ایجاد یک ارز دیجیتال وجود داشت . با این حال ، این تلاش‌ها استفاده از یک بانک (نگهبان دفتر) را برای پیگیری حساب‌های مالکیت پول ضروری کرد .

امروزه ، بلاک چین ها راه حلی فنی برای انتشار این دفتر کل یا گزارش تراکنش در سراسر شبکه همتا به همتا و در عین حال حفظ یکپارچگی گزارش تراکنش ارائه می کنند . به لطف این پیشرفت ، بازارهای غیرقانونی ارزهای دیجیتال اکنون امکان پذیر شده اند .

چه مراحلی در چرخه عمر قراردادهای هوشمند دخیل است؟

تشکیل قرارداد هوشمند ، انجماد قرارداد هوشمند ، اجرای قرارداد هوشمند و نهایی شدن قرارداد هوشمند ، چهار مرحله مهم از چرخه عمر قرارداد هوشمند است . این با چرخه عمر توسعه بلاکچین متفاوت است ، که با تعریف مسئله ای که می خواهید با محصول بلاکچین خود حل کنید شروع می شود و با حداقل محصول قابل دوام خاتمه می یابد .

مذاکره تکراری قرارداد و مرحله اجرا ، مرحله ایجاد را تشکیل می دهد . ابتدا ، طرفین باید در مورد محتوا و اهداف کلی قرارداد به توافق برسند . این شبیه به مذاکرات سنتی قرارداد است و می تواند به صورت آنلاین یا آفلاین انجام شود . در پلتفرم دفتر کل ، همه شرکت‌کنندگان باید کیف پول داشته باشند . شناسه آن در بیشتر شرایط مستعار است و برای شناسایی طرفین و انتقال پرداخت ها استفاده می شود .

پس از توافق بر سر اهداف و محتوا ، قرارداد باید به کد تبدیل شود . رسا بودن زبان کدگذاری قرارداد هوشمند زیربنایی ، کدگذاری قرارداد را محدود می کند . اکثر سیستم‌های قرارداد هوشمند زیرساختی را برای ساخت ، نگهداری و آزمایش قراردادهای هوشمند برای تأیید رفتار و محتوای اجرایی آنها فراهم می‌کنند .

همانطور که در زبان های برنامه نویسی سنتی دیده می شود ، تبدیل الزامات به کد ، نیاز به تکرارهای متعدد بین ذینفعان و برنامه نویسان دارد . قراردادهای هوشمند هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارند و چندین تکرار بین فازهای مذاکره و اجرا محتمل است .

در مرحله انتشار ، پس از توافق طرفین در قراردادهای هوشمند مورد فرم مدون قرارداد ، در دفتر توزیع شده بارگذاری می شود . در این مرحله ، گره‌ها در دفتر کل توزیع شده قرارداد را به عنوان بخشی از یک بلوک تراکنش دریافت می‌کنند . زمانی که اکثر گره‌ها بلوک را تأیید کردند ، قرارداد برای اجرا در دسترس است . از آنجایی که قراردادهای هوشمند غیرمتمرکز پس از پذیرش بلاکچین قابل اصلاح نیستند ، هرگونه تغییر در قرارداد هوشمند مستلزم توسعه قرارداد جدید است .

اگرچه یک قرارداد هوشمند بر روی بلاکچین قرار می گیرد ، این واقعیت به تنهایی نباید به عنوان توافق طرف برای ورود به قرارداد تفسیر شود . زیرا هر کسی می تواند یک قرارداد هوشمند را به زنجیره بلوکی ارسال کند . متضمن تعهد برای هر صاحب کیف پول تصادفی است . به طور مشابه ، قراردادهای هوشمند غیرمتمرکز می توانند به نفع هر شرکت کننده در بلاکچین باشند . خواه از قبل مزایا را دریافت کنند یا نه .

یخ زدگی

پس از ارائه آن به بلاکچین ، قرارداد هوشمند توسط اکثریت گره های شرکت کننده تایید می شود . در ازای این خدمات باید بهایی به استخراج‌کنندگان پرداخت تا اکوسیستم با قراردادهای هوشمند غرق نشود .

قرارداد و طرفین آن اکنون برای عموم آزاد است و از طریق دفتر کل در دسترس است. در مرحله فریز ، هرگونه انتقال به آدرس کیف پول قرارداد هوشمند مسدود می‌شود و گره‌ها به عنوان هیئت مدیره عمل می‌کنند و تأیید می‌کنند که پیش‌شرط‌های قرارداد برای اجرا برآورده شده‌اند .

اجرا کردن

گره های شرکت کننده قراردادهایی را می خوانند که در دفتر کل توزیع شده ذخیره می شوند . بنابراین ، یک قرارداد هوشمند چگونه اجرا می شود ؟ یکپارچگی قرارداد تأیید می شود و کد توسط موتور استنتاج محیط قرارداد هوشمند (کامپایلر ، مفسر) اجرا می شود. کارکردهای قراردادهای هوشمند قرارداد هوشمند زمانی انجام می شود که ورودی های اجرا از اوراکل های هوشمند و طرف های درگیر دریافت شود (تعهد به کالا از طریق سکه) .

اجرای قرارداد هوشمند مجموعه جدیدی از تراکنش ها و وضعیت جدیدی را برای قرارداد هوشمند ایجاد می کند . مجموعه یافته ها و اطلاعات وضعیت جدید وارد دفتر کل توزیع شده و با استفاده از مکانیسم اجماع تأیید می شود .

نهایی کردن

تراکنش‌های حاصل و اطلاعات وضعیت به‌روز شده در دفتر کل توزیع شده قرار می‌گیرند . و پس از انجام قرارداد هوشمند ، با استفاده از فرآیند اجماع تأیید می‌شوند . دارایی‌های دیجیتالی که قبلاً متعهد شده بودند منتقل می‌شوند (دارایی‌ها که مسدود نشده‌اند) و قرارداد برای تأیید همه تراکنش‌ها تکمیل می‌شود .

مزایا و معایب چرخه عمر قرارداد هوشمند چیست؟

هر مرحله از چرخه عمر قرارداد هوشمند وعده کاهش هزینه ها ، افزایش شفافیت و ایجاد اعتماد را می دهد . اما موانع ، هزینه ها و ناسازگاری های قانونی جدیدی را نیز به همراه دارد .

از آنجایی که شکل‌گیری قراردادهای هوشمند غیرمتمرکز به دو مرحله تقسیم می‌شود ، مرحله سنتی مذاکره بند و مرحله اجرای کد ، هزینه‌های صرفه‌جویی شده با استفاده از وکلا کمتر باید در مقابل هزینه‌های برنامه‌نویسان قرارداد هوشمند ارزیابی شود .

زیرساخت اجرای غیرمتمرکز و بازیگران شرکت کننده به لطف پیوند امن رمزنگاری بین اجرای قرارداد و نهایی شدن پرداخت ، نقش مجریان قرارداد را بر عهده می گیرند . این فرآیند حل تعارض داخلی ، شفافیت و انصاف را برای همه طرف‌های درگیر بهبود می‌بخشد .

از سوی دیگر ، ماهیت برگشت ناپذیر قراردادهای هوشمند منعقد شده ، مشکلات بیشتری را در مورد جبران خسارت ایجاد می کند . زیرا مجموعه تراکنش های حاصل ، بنا به تعریف تغییر ناپذیر و غیرقابل برگشت است .

چندین جنبه از زندگی یک قرارداد هوشمند در حال حاضر نیازمند دانش فنی تخصصی (مانند برنامه‌نویسی قرارداد هوشمند) است . پذیرش گسترده قراردادهای هوشمند غیرمتمرکز ، که با وعده صرفه‌جویی در هزینه‌ها تقویت می‌شود ، بدون شک موانع موجود برای ورود را کاهش داده . و منجر به توسعه محیط های ایجاد ، آزمایش و اشتراک گذاری قراردادهای هوشمند کاربر پسند می باشد .

آیا می توان قرارداد هوشمند را از بین برد؟

بله ، قراردادهای هوشمند را می توان با استفاده از تابع selfdestruct از بین برد .

قراردادهای هوشمند اتریوم یک عملکرد خود تخریبی را ارائه می دهند که به آنها اجازه می دهد یک قرارداد در سیستم بلاکچین را از بین ببرند . با این حال ، این یک شمشیر دو لبه برای توسعه دهندگان است . از یک طرف ، عملکرد selfdestruct به توسعه دهندگان این امکان را قراردادهای هوشمند می دهد که قراردادهای هوشمند را از اتریوم حذف کرده . و اتر را در مواقع اضطراری ، مانند حمله ، انتقال دهند . از سوی دیگر ، این تابع ممکن است به پیچیدگی توسعه اضافه کند و یک کانال حمله برای مهاجمان فراهم کند .

هنگامی که نقص های امنیتی کشف می شود یا عملکرد یک قرارداد هوشمند باید ارتقا یابد ، توسعه دهندگان قرارداد را از بین می برند . آنها پس از رفع خطاها یا ارتقاء نسخه فعلی ، نسخه جدیدی از قرارداد را راه اندازی خواهند کرد .

دست اندرکاران سازمان غیرمتمرکز خودمختار (DAO) در سال ۲۰۱۶ ، مهاجمان آسیب‌پذیری به نام Reentrancy را در قرارداد هوشمند کشف کردند . و سازمان DAO ۳.۶ میلیون اتر (۲۷۰ دلار/اتر در فوریه ۲۰۲۰) را در نتیجه این آسیب‌پذیری از دست داد . گاهی اوقات از این حمله بدنام به عنوان حمله DAO یاد می شود .

هک DAO چندین روز به طول انجامید . سازمان از اینکه قرارداد آنها در آن زمان به خطر افتاده بود بی خبر بود . به دلیل ویژگی تغییر ناپذیری قراردادهای هوشمند ، آنها قادر به توقف حمله یا حرکت اتر نبودند . آنها دریافتند که اگر قرارداد دارای عملکرد خود تخریبی باشد ، سازمان DAO می تواند به سرعت تمام اتر را منتقل کند . و از آسیب مالی جلوگیری نماید .



اشتراک گذاری

دیدگاه شما

اولین دیدگاه را شما ارسال نمایید.